Begint dat nu al???

Veganisme en religie/spiritualiteit. Filosofie. En andere onderwerpen mbt veganisme.

Moderators: Morality, Martine, Rorrim

Plaats reactie
Kimmeke
Berichten: 5
Lid geworden op: do nov 21, 2019 17:38

Begint dat nu al???

Bericht door Kimmeke » vr nov 22, 2019 8:08

Hallo,

Het voelt een beetje "douwerig" (excuse mijn brabants, hihi) om kort na elkaar twee nieuwe gesprekken te beginnen.
Ik wilde dit eigenlijk bij "Reacties van niet-veganisten op veganisten" (o.i.d.) zetten, maar technisch gezien ben ik nog geen veganist/plant based eter. Dus twijfelde ik...

Overstappen naar een veganistisch dieet is door mijn gezondheidsproblemen een spannende stap, maar wel een waar ik me heel gepassioneerd over voel. Ik wil dit al zo lang!
Ik heb altijd omnivorisch gegeten en sta bekend als een "part time carnivoor" en kaasliefhebber.
Nu weet ik van mezelf dat ik die dingen best kan missen; ik vind eigenlijk alles heel lekker, hou gewoon van eten en koken in het algemeen.
Maar mijn beslissing om vanaf volgend jaar vegan te zijn, geeft eh... vreemde reacties.

Van mijn moeder, kreeg ik:
"Je bent nog niets eens begonnen en je bent al vervelend!" (Nadat ik haar had uitgelegd wat het verschil tussen vegetarisch en vegan eten is)
En de geweldige (ehum) "Maar veganisten zijn zo'n irritante mensen! Ik hoop dat jij niet zo word." ... Wauw... :shock:
We hebben al twee dagen heftige discussies gehad, omdat ze zeker weet dat ik om zal vallen van allerlei tekorten en sociaal word uitgesloten omdat ik iedereen zal irriteren. En dat ik "het zelf moet weten dat ik mezelf ga martelen, maar dat ze het niet aan wil zien." :roll:

Ik weet dat dit de plotselinge (voor haar, ze kan niet in mijn hoofd kijken, ten slotte) verandering is, bezorgdheid en wat vooroordelen die rond gaan over veganisme e.d.
Dus probeer ik mijn research met haar te delen, maar dat lijkt niet te helpen.

Mijn tante, met wie ik alles deel, bleef maar volhouden dat ik alleen maar varkensvlees hoefde te laten staan en dat het dan goed was en bleef alles wat ik zei verder negeren. Werd met de minuut defensiever, dus gaf ik het op.

Jeetje... Ik ben nog niet eens begonnen... :?
Hebben jullie veel met dit soort dingen te maken?
Hoe ga je daar mee om?

Disclaimer, voor de zekerheid: Ik deel NIET mijn moeders meningen en ik denk dat zij het ook niet echt zo meent, ze is een tolerante, lieve persoon.

Pim
Berichten: 40
Lid geworden op: za mar 29, 2014 18:18
Leefwijze: veganist

Re: Begint dat nu al???

Bericht door Pim » vr nov 22, 2019 11:49

Over de overgang van niet veganist naar veganist kan ik niet heel veel zeggen omdat ik deze zelf niet heb meegemaakt.

Maar uit de verhalen van andere durf ik wel te stellen dat zelf veganist worden niet het probleem is. Het is veel lastiger om je omgeving het te laten accepteren. Tegenwoordig is vegan een beetje "hip" waardoor er steeds meer vegan dingen te krijgen zijn. En het voor andere steeds makkelijker wordt om snel even wat vegans te halen voor bij de thee. (AH heeft er tegenwoordig al kaartjes bij hangen e.d.)

Persoonlijk denk ik dat er een aantal dingen zijn waardoor mensen het moeilijk vinden om met z'n verandering om te gaan. (in random volgorde, en zal echt niet op iedereen van toepassing zijn).
1. Mensen houden niet van verandering. Grappig voorbeeld als IT'er. Haal het startmenu in Windows weg en heel de wereld valt over elkaar heen. Men is het nu eenmaal gewend.
2. Men denkt dat het ongezond is. Mijn moeder heeft mij wel eens verteld dat haar moeder geen vegetarier/veganist wou worden omdat ze dan dacht dat ze dood ging. Nu is dat 50 jaar later wel wat anders. Maar veel niet veganisten denken nog steeds dat het ongezond is.
3. Men moet er rekening mee gaan houden / over na gaan denken wat ook nog wel eens conflicten in een persoon kan geven. Men kan zich gaan afvragen waarom eet ik zelf niet vega.
4. Verleng stuk van 1. Het heeft tijd nodig om te wennen aan een verandering en het te accepteren.

Ik heb mijzelf aangeleerd om het vegan zijn niet bij andere op te dringen. Ik neem bijvoorbeeld altijd zelf eten mee (dat ik alleen laat gebruik als dat nodig is, voor de rest houd ik het ook uit het zicht). Ik zeg het vaak ook alleen als het echt nodig is. Ik ga de discussie dus graag uit de weg als de discussie niet nodig is. Maar mocht iemand er zelf naar vragen dan ben ik wel iemand die zijn ongezouten mening geeft.

De laatste jaren merk ik steeds meer dan mensen zich half om half gaan "verontschuldigen" op een manier van "ik eet x dagen per week vega". Dat doet mij goed en geeft mij energie :).

Hopelijk staat er tussen de regels door nog iets nuttigs bij :D

Gebruikersavatar
Mogenblue
Berichten: 296
Lid geworden op: wo okt 07, 2015 10:25
Leefwijze: flexanist
Locatie: Amsterdam
Contacteer:

Re: Begint dat nu al???

Bericht door Mogenblue » vr nov 22, 2019 12:56

Toen ik de overstap had gemaakt zal ik best wel een tijdje wat opdringerig kunnen zijn geweest. Dat komt omdat ik zo enthousiast was over de verbeteringen in mijn gezondheid.

Na verloop van tijd werd dat wel minder en nu ben ik al aardig in staat om gewoon mijn mond te houden als mensen klagen over hun gezondheid of melk of vlees ophemelen omdat het zo lekker en gezond is.

Voor mij was stoppen met kaas het moeilijkste. Dat was of ik het eind van de wereld had bereikt en ik had moeite om alternatieven met voldoende eiwitten te vinden. Maar ik ben toch blij dat ik heb doorgezet. Want de kaas belemmerde mij om structureel af te vallen.
Ik zal toen waarschijnlijk ook een vitamine D tekort hebben gehad, van tijd tot tijd, maar omdat ik niet wist waar je dat aan merkt ben ik daar toen gewoon mee door blijven lopen.
-Frits
Chocola en wijn, dat is het leven van een veganist...

Kimmeke
Berichten: 5
Lid geworden op: do nov 21, 2019 17:38

Re: Begint dat nu al???

Bericht door Kimmeke » zo nov 24, 2019 15:35

Het zal inderdaad de verandering wel zijn.
Ik denk er al jaren over na en heb met een klein aanloopje de beslissing genomen, maar dit nooit echt openlijk besproken (vooral vanwege de weerstand en dringende adviezen het niet te doen want...)
Dus het zal een beetje "uit de lucht komen vallen" voor ze.

Ik heb het er eigenlijk niet echt over gehad verder.
Ik vertelde het mam, omdat we momenteel samen wonen en om de beurt boodschappen doen.
Dus of ze geen chocomel (mijn grote verleiding! haha) en vleeswaren e.d. meer voor me wilde kopen.
Dat leidde tot de discussie.
De tweede discussie begon met dat ze haar bezorgdheden uitsprak, die ik probeerde weg te nemen, maar we waren allebei defensief en gefrustreerd aan het eind van dat gesprek.
Heb het daarna maar gewoon gelaten en zij ook, maar ik wacht met enige voorzichtigheid de volgende lading boodschappen af.
Ach, het is vast een proces. :)

Bedankt voor de nuchtere woorden. :thanks:

Gebruikersavatar
Mogenblue
Berichten: 296
Lid geworden op: wo okt 07, 2015 10:25
Leefwijze: flexanist
Locatie: Amsterdam
Contacteer:

Re: Begint dat nu al???

Bericht door Mogenblue » zo nov 24, 2019 16:31

Mensen in een gezin hebben daar wel vaker moeite mee als de rest op de oude voet blijft doorgaan.

Maar je hebt hier wel een luisterend oor hoor. Je zult hier echt wel wat meer begrip krijgen als thuis of op je werk.

:govegan: :hippy:
-Frits
Chocola en wijn, dat is het leven van een veganist...

Morality
Moderator
Berichten: 187
Lid geworden op: za dec 27, 2014 10:33
Leefwijze: veganist

Re: Begint dat nu al???

Bericht door Morality » ma nov 25, 2019 0:27

Dat is erg vervelend. Bij familieleden kan iets al snel een persoonlijke aanval lijken en daardoor escaleren. Als iemand anders is dan jij of anders leeft dan jij, dan ontstaat tevens helaas soms het gevoel dat er iets niet goed is aan die ander of aan jezelf (of je denkt dat die ander dat zal denken). Zelfs als je hier bewust van bent kan het slecht aanvoelen zonder dat die ander slechte bedoelingen heeft.

Ik probeer daarom vaak te focussen op het goede, maar ik vind dat soms ook moeilijk (het positieve noemen gaat bij mij vaak vanzelf, het negatieve niet noemen is soms lastig). Ik zeg dan bijvoorbeeld "oh, jullie hebben veel lekker fruit", wanneer ik bij mijn ouders logeer (en ik negeer de vele dierlijke producten die ik zie). Misschien zorgt het ervoor dat ze de volgende keer ook veel fruit hebben, maar vooral hoop ik dat ze zich er daardoor minder ongemakkelijk bij voelen dat ik veganist/anders ben (minder dan wanneer de verschillen tussen ons benadrukt worden). Ik anticipeer het ongemak dat zij soms voelen niet altijd goed, maar er zijn wel veel trucs om problemen te voorkomen en die worden vaak automatisch na verloop van tijd gewoontes.

Een van de eerste trucs was bij mij om erg duidelijke boodschappenlijstjes mee te geven wanneer ik zelf niet de boodschappen haalde (meer dan dat hoefden ze dan niet voor mij te halen). Daardoor nemen ze minder snel per ongeluk iets verkeerds mee (dan voelen ze zich dubbel rot) en als ze het niet snel konden vinden hoefden ze van mij geen alternatieven te zoeken (ik heb er dan zelf last van en niet zij). Ik zorgde er dan voor dat de basisbenodigdheden simpel waren (als er geen koekjes zijn is dat niet erg, maar ik moet wel avond kunnen eten). Meestal ging dat goed en ook al at ik niet de producten die toch dierlijk waren, maakte ik er nooit een probleem van als mijn ouders vrijwel alleen maar dierlijke producten in huis hadden.

Plaats reactie